Në vitet e fundit, në kontekstin shqiptar, çështjet e shëndetit mendor dhe mbështetjes psikosociale për fëmijët dhe të rinjtë janë bërë gjithnjë e më të dukshme, veçanërisht pas pandemisë COVID-19. Kjo situatë reflekton jo vetëm ndryshimet në strukturën sociale, por edhe sfidat e një sistemi arsimor që shpesh përballet me më shumë përgjegjësi sesa kapacitete reale.
Shkolla, si institucioni kryesor i socializimit dhe formimit të brezit të ri, është hapësira ku shfaqen më qartë vështirësitë e zhvillimit psiko-emocional dhe marrëdhëniet ndërpersonale të nxënësve. Fenomene si bullizmi, dhuna ndërmjet bashkëmoshatarëve, rritja e rasteve të ankthit e depresionit, vështirësitë e përfshirjes së nxënësve me nevoja të veçanta dhe prirja në rritje për izolim social, tregojnë për një nevojë të thellë për shërbime psikosociale funksionale në shkolla.
Këto zhvillime nxjerrin në pah hendekun e theksuar mes nevojës reale për mbështetje psikosociale dhe burimeve që sistemi arsimor aktualisht ofron. Në këtë kontekst, shërbimet psikosociale nuk mund të konsiderohen më si luks, por si një domosdoshmëri që lidhet drejtpërdrejt me të drejtën e fëmijës për arsim cilësor dhe mbrojtje sociale. Mospërputhja mes nevojës së qartë dhe reagimit institucional e bën këtë çështje jo vetëm të rëndësishme, por edhe urgjente për analiza më të thelluara dhe ndërhyrje efektive në nivel politikash.
